KENDO W ŚWIECIE

Japońska szermierka na miecze samurajskie, zwana kenjitsu ma wielowiekową tradycję.

Była to sztuka walki, w której kładziono nacisk na trening fizyczny oraz edukację młodzieży, dzieci wojowników - samurajów. W dawnych czasach były to przede wszystkim ćwiczenia czysto praktyczne, fizyczne i umysłowe, a nie zabawa dla przyjemności. Najskuteczniejsze sposoby i techniki walki utrzymywane były w tajemnicy, przekazywane z pokolenia na pokolenie, w rodzinie i klanach. Z czasem jednak, gdy umiejętność walki na miecze przestała być tak ważną życiową umiejętnością, ćwiczenia szermiercze szerzej się upowszechniły i nadal cieszą się dużą popularnością. Obecnie jednak przybrały one charakter sportu i rekreacji o bezsprzecznie wysokich walorach wychowawczych.

Nowoczesna sztuka szermierki kendo , w której miecz metalowy zastąpiony został mieczem bambusowym, wywodzi się w prostej linii z treningów szermierki kenjitsu. Treningi te, niegdyś przygotowujące do prowadzenia walki prawdziwej, przekształcono w nowoczesną dyscyplinę sportową. Już w XVIII wieku opracowano reguły rywalizacji sportowej, które jako pierwszy usystematyzował mistrz Chuta Nakanishi, twórca szkoły Nakanishi Ittoryu. Wprowadził on do walki treningowej maskę men, rękawice kote oraz bezpieczne miecze bambusowe shinai, był również twórcą nazwy kendo, którą tłumaczy się jako "droga miecza".

Współcześni zawodnicy kendo przystępują do ćwiczeń ubrani w tradycyjny strój japoński - bluzę keikogi, podobną do używanej w judo, oraz szerokie spodnie hakama. Podczas walki chronieni są solidnym pancerzem wzorowanym na zbroi samurajskiej, składającym się z osłon twarzy i głowy, korpusu i bioder oraz rąk. Broń zaczepna to bambusowy miecz shinai, zbudowany z czterech listewek połączonych skórzaną rękojeścią.

Walka może trwać do 5 minut - chyba, że jeden z zawodników wcześniej uzyska 2 punkty, nazywane po japońsku ippon.

Aby zdobyć punkt należy trafić mieczem shinai w jedną z następujących części ciała przeciwnika: głowę men, bok korpusu do, rękę kote lub zadać pchnięcie w gardło tsuki. Podczas ataku należy zachować prawidłowy dystans i poprawną postawę ciała oraz okrzykiem dać wyraźnie znak sędziom, że cios został zadany celowo. Przypadkowe, niepewne i lekkie trafienia nie są zaliczane jako punkty. Walka toczy się na parkiecie z wyznaczoną liniami kwadratową planszą, zwykle o wymiarach 11 x 11m (nie mniej niż 9 x 9m).

Kwalifikacje zawodników kendo, podobnie jak w innych dalekowschodnich sportach walki, wyraża się stopniami uczniowskimi kyu oraz stopniami mistrzowskimi dan. Jednakże w odróżnieniu od judo czy karate, stopień w kendo nie jest w żaden widoczny sposób uwidaczniany.

KENDO W POLSCE

Historia kendo w Polsce rozpoczęła się w grudniu 1973 roku, kiedy za sprawą japońskiego studenta, Takao Mizushima, utworzono w Łodzi pierwszą sekcję. Był to czas, kiedy zaczynało się powszechne zainteresowanie wschodnimi sztukami walki, wkrótce więc powstało kilka następnych sekcji, tzw. kendo dojo: w Warszawie (1975) i w Gdyni (1976), a w roku 1979, dzięki staraniom dr Mitsuaki Yagi, wykładowcy Uniwersytetu Jagiellońskiego, powstała sekcja kendo w Krakowie. Obecnie kluby kendo działają w kilkunastu polskich miastach, m.in. w Kaliszu, Morągu, Opolu, Ostrowie Wlkp., Poznaniu, Szczecinie i Wrocławiu.

Dzięki pomocy Uniwersytetu Waseda z Tokio, polscy zawodnicy kendo otrzymali niezbędne komplety zbroi treningowych bogu, mogli więc kontynuować i dalej rozwijać swoją działalność. Obecnie znacznej pomocy udzielają organizacje Japan International Cooperation Volunteers (JICA) i Japan Foundation.

Polska była pierwszym i przez wiele lat pozostawała jedynym krajem Europy Wschodniej, w którym działały kluby kendo. Polska Komisja Kendo utrzymuje ścisłe kontakty z Europejską (EKF), Międzynarodową (IKF) oraz Wszechjapońską Federacją Kendo (ZNKR), dzięki czemu polscy kendocy każdego roku uczestniczą m.in. w letnich obozach szkoleniowych w Japonii, organizowanych w Kitamoto opodal Tokio.

Z biegiem lat, pokaźna grupa polskich kendoków uzyskała stopnie mistrzowskie dan, zdając egzaminy wyłącznie - co warte jest podkreślenia - przed oficjalną komisją ZNKR.

Warto wspomnieć o licznych sportowych sukcesach Polaków w kendo. Polska reprezentacja po raz pierwszy wystartowała w Mistrzostwach Europy rozgrywanych w 1987 roku w szwedzkim mieście Malmö. Już dwa lata później udział Polaków w ME w Amsterdamie w Holandii zaowocował dla Polski brązowym medalem w turnieju drużynowym. Od tamtego czasu nasi zawodnicy każdego roku przysparzają polskim barwom wiele zaszczytnych tytułów i medali, zdobywanych w licznych turniejach szermierczych na całym świecie.